شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 446

ماه فروماند از جمال محمد / سرو نباشد به اعتدال محمد

از کرده خویشتن پشیمانم / جز توبه ره دگر نمی‌‌دانم 

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان‌‌بین / كس واقف ما نیست که از دیده چه‌‌ها رفت

 آب زنید راه را هین که نگار می‌‌رسد / مژده دهید باغ را بوی بهار می‌‌رسد

نگران با من استاده سحر / صبح می‌خواهد از من / کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را بلکه خبر / در جگر خاری لیکن / از ره این سفرم می‌شکند

دست‌ها می‌سایم / تا دری بگشایم / به عبث می‌پایم / که به در کس آید

گرم یادآوری یا نه / من از یادت نمی‌کاهم / تو را من چشم در راهم

نازک آرای تن ساق گلی / که به جانش کشتم / و به جان دادمش آب / ای دریغا به برم می‌شکند

جام می‌گیرم و از اهل ریا دور شوم                  یعنی از اهل جهان پاک‌دلی بگزینم

باغ بهشت و سایه طوبی و قصر و حور            با خاک کوی دوست برابر نمی‌کنم

آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می‌رود       گو نفسی که روح را می‌کنم از پِیَش روان

من به گوش خود از دهانش دوش             سخنانی شنیده‌ام که مپرس

قاعدۀ اهل این دیار نه این بود

قاعدۀ اهل دیار نه این بود

قاعدۀ اهل این دیار این بود

قاعدۀ این دیار اهل بود