شرکت در آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هشتم - درس 1-آفرینش شگفت انگیز | آزمون شماره 4664

شب سردی است ، و من افسرده. / راه دوری است، و پایی خسته. / تیرگی هست و چراغی مرده. / می کنم، تنها، از جاده عبور: / دور ماندند ز من آدم ها. / سایه ای از سر دیوار گذشت، / غمی افزود مرا بر غم ها.

هیچ چشمی، عاشقانه به زمین خیره نبود. / کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد. / هیچ کسی زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت. / من به اندازه ی یک ابر دلم می‌گیرد / وقتی از پنجره می‌بینم حوری / - دختر بالغ همسایه -  / پای کمیاب‌‌ترین نارون روی زمین / فقه می‌خواند.

در پس پرده ای از گرد و غبار / نقطه ای لرزد از دور سیاه: / چشم اگر پیش رود، می‌بیند / آدمی هست که می‌پوید راه. / تنش از خستگی افتاده ز کار / بر سر و رویش بنشسته غبار. / شده از تشنگی‌اش خشک گلو. / پای عریانش مجروح ز خار.

آدم این‌جا تنهاست / و در این تنهایی، سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است. / به سراغ من اگر می‌آیید، / نرم و آهسته بیایید، مبادا که ترک بردارد / چینی نازک تنهایی من.

آن‌چه در بهشت و جهنّم آدمی را انتظار می‌کشد، سرنوشت حتمیِ اوست که پیش از آفرینش او معلوم است.

پیامبر اسلام فراتر از یک تذکّردهنده‌ی صرف، بندگان را به راه راست هدایت می‌کند.

دقّت در آفرینش، ما را به وجود ناظمی دانا راهنمایی می‌کند.

بی‌نظمیِ جهانِ آفرینش نشان‌دهنده‌ی اتّفاقی بودنِ آن نیست، کما این‌که برخی مجموعه‌های منظّم نیز خالقی ندارند.

انسان باید به طبیعت نگاه هوشیارانه داشته باشد.  

طبیعت، عقل هوشیار را به وجود چند خدا راهنمایی می‌کند. 

طبیعت برای راهنمایی انسان به وجود خداوند، به عقل او کاری ندارد.

انسان نباید به عقل خود تکیه کند چرا که آن نیز بخشی از طبیعت است.

سرنوشتی ازپیش‌ معلوم دارد.

می‌تواند بی‌نیاز از پیامبران، راه راست را کامل بشناسد.

موجودی عاقل آفریده شده است.

نیک و بد خود را به‌خوبی تشخیص نمی‌دهد.