شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 11813

به حق مهر و وفایی که میان من و توست / که نه مهر از تو بریدم، نه به کس پیوستم 

خدای را مددی ای رفیق ره تا من / به کوی میکده دیگر علم برافرازم

کاملان از عیب خود بیش از هنر یابند فيض / بهره طاووس از پا بیش از بال خود است 

چو محرم شدی از خود ایمن مباش / که محرم به یک نقطه مجرم شود

سرمایه در اندیشه اسباب تلف شد: سَر ما یِ دَر / ان دی ش ی / اس با ب تَ / لَف شد

 عالم بیچارگی‌ست پیش که نالیم: عا لَ مِ بی / چا رِ گی‌ست / پی شِ کِ نا / لیم

 بر آن سرم‌ که ز دامن برون‌کشم پا را: ب ران سَ رَم / کِ زِ دا مَن / بُ رون کِ شَم / پا را

هر سو نظر افکنی اسیریم: هر سو ن / ظَ رَف کَ نی / ا سی ریم

در گردشند بر حسب اختیار دوست

بدین وسیله ببینیم سوی منظر دوست

 منت خدای را که نیم شرمسار دوست

ما و چراغ چشم و ره انتظار دوست

آخر نه دل به دل رود، انصاف من بده  /  چون است من به وصل تو مشتاق و تو ملول

تو جهان پاک داری نه وطن به خاک داری  /  چه شود اگر زمانی به جهان ما درآیی

تو مست خواب نوشین تا بامداد و بر من  /  شب‌ها رود که گویی هرگز سحر نباشد

کار فرو بسته‌ام هیچ گشایش ندید  /  تا گره زلف را کارگشا کرده‌ای