شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 9121

گفتمش زلف به خون که شکستی گفتا / حافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس (ایهام، جناس همسان)

با وجود تو که هستی ز شکر شیرین‌تر / نیست حاجت که کس از مصر به روم آرد قند (تشخیص، ایهام تناسب)

این چه تابی است که آن حلقه گیسو دارد / که دل هر دو جهان بسته به یک مو دارد (تشبیه، ایهام)

آنی که کس به خوبی تو من ندیده‌ام / خورشید را چو روی تو روشن ندیده‌ام (اغراق، استعاره)

شعر در این دوره عمومیّت یافت و به‌عنوان زبان برندة نهضت در اختیار روزنامه‌ها قرار گرفت.

به علّت تسلّط کافی شاعران بر ادبیات کهن، توجّه زیادی به کاربرد جمله‌ها و ترکیب‌های زبانی در این عصر شده است.

شاعران گاه با تأثیرپذیری از اوضاع اجتماع، نوآوری‌هایی در عرصة تخیّل پدید آوردند. مانند پاره‌ای از اشعار میرزاده عشقی.

شاعرانی که به زبان مردم کوچه و بازار شعر می‌گفتند به قالب‌هایی مانند مستزاد، چهارپاره، ترانه و تصنیف رغبت بیشتری داشتند.