شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 31518

$\begin{array}{|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|}\hline-&U&-&-&U&-&-&U&-&-&U\\\hline-&U&-&-&-&-&-&U&-&-&U\\\hline\end{array}$

$\begin{array}{|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|}\hline-&U&-&-&U&-&-&-&-&-&U\\\hline-&U&-&-&U&-&-&U&-&-&U\\\hline\end{array}$

$\begin{array}{|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|}\hline-&U&-&-&U&-&-&U&-&-&U\\\hline-&U&-&-&U&-&-&U&-&-&U\\\hline\end{array}$

$\begin{array}{|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|c|}\hline U-&U&-&-&U&-&-&U&-&-&U\\\hline U-&-&-&-&U&-&-&U&-&-&U\\\hline\end{array}$

چو خواهی که نامت بود جاودان

چو نی نالدم استخوان از جدایی

درودت فرستم که در خاطری

برانداز بیخی که خار آورد

مقام عیش میّسر نمی‌شود بی‌رنج / بلی به حکم بلا بسته‌اند عَهدِ الست

خصم را عقل مقیّد به تحمّل دارد / سیل را ریگ مسخّر به تنزّل دارد

تا کی ز فراق دوست فریاد کنم / در فرقت دوست صبر نتوانم کرد

گر تو مرد راه عشقی عشق را کن اختیار / نور عرفان در کجا، چون دردِ عالم‌سوز نیست

گریه تا کردم به کارم عقده دیگر فتاد

از دم تیغ تو احیای شهادت کرده‌ام

ز پرگویی دهان هرزه‌گویان باز می‌گردد

که جز من می‌تواند تا مرا گرم سخن دارد