شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 11165

ج -ب - ه - الف - د

ج - ب - الف - ه - د

د - ب - الف - ه - ج

د- الف - ب - ج - ه

سرو را مانی ولیکن سرو را رفتار نه / ماه را مانی ولیکن ماه را گفتار نیست

به گردون می‌رسد فریاد یا رب یا ربم شب‌ها / چه شد یا رب در این شب‌های غم تأثیر یا رب ها

جوانی بگذرد یا رب به کام دل جوانی را / که سازد کامیاب از وصل پیر ناتوانی را

شاه شمشادقدان خسرو شیرن‌دهنان / که به مژگان شکند قلب همه صف‌شکنان

بلبل و گل در نظرها آتش و خاکستر است / گرم شد از بس گلستان زین هوای سینه‌تاب (لف و نشر، مراعات نظیر)

نیست از پیچش موی تو مرا روی رهایی / کاین بلایی‌ست که پابند من از روز الست است (تلمیح، تضاد)

کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور / بشکفد گل های وصل از خار هجران غم مخور (تضمین، تضاد)

چون مست را خبر نبود از جفای دهر / بر هوشیار به ز شراب و کباب نیست (تناقض، مراعات نظیر)

نه از آن حالتیست ای عاقل / که در او عقل کس بدید آید (رمل)

ز روز گذر کردن اندیشه کن / پرستیدن دادگر پیشه کن (متقارب)

با من بگو تا کیستی؟ مهری بگو، ماهی بگو / خوابی خیالی چیستی؟ اشکی بگو، آهی بگو (رجز)

به هر نغمه که خسرو ساز می‌داد / جوابش هم به نکته باز می‌داد (هزج)

شاعران این دوره به استفاده از واژه‌های کهن در زبان شعر چندان تمایلی نداشتند.

در شعر سنّتی این دوره تقلید از سبک هندی غالب است.

در سال‌های نخستین، شعر این دوره از تمثیل و نمادگرایی بیشتر بهره گرفته است اما به‌تدریج با الهام از فرهنگ اسلامی، استفاده از تمثیل و نماد کمتر شد.

فرهنگ دفاع مقدّس یکی از اصلی‌ترین درون‌مایه‌های شعر این دوره است.