شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 29120

زمین ز گریه ابر است چون بهشت نعیم/ هوا ز خنده برق است چون کُه سینا

کنار جوی پر از جامهای یاقوت است/ که شد به جوی درون رنگ آب چون صهبا

زمین به خوبی چون روی دلبر گلرخ/ هوا به خوشی چون طبع مردم دانا

شیدا شدهام چرا همی ننهی / زنجیر دو زلف بر من شیدا

طریق عشق پر آشوب و فتنه است ای دل/بیفتد آن که در این راه با شتاب رود

ز گرد خوان نگون فلک طمع نتوان داشت/ که بی ملامت صد غصه یک نواله برآید

در پای تو افتادن شایسته دمی باشد/ترک سر خود گفتن شایسته غمی باشد

دم درکش از ملامتم ای دوست زینهار/کین درد عاشقی به ملامت فزون شود

نرگس مست نوازش‌گر مردم‌دارش / خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد (استفاده از آرایه‌های بیانی)

من این دلق مرقع را بخواهم سوختن روزی / که پیر می‌فروشانش به جامی بر نمی‌گیرد (کاربرد شبکه معنایی)

در پاش فتاده‌ام به زاری / آیا بود آنکه دست گیرد (سادگی زبان شعر)

صالح و طالح متاع خویش نمودند / تا که قبول افتد و که در نظر آید (وجود واژگان غیر فارسی)

دو

سه

چهار

پنج