شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 3592

هرکه چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

ماهرویا روی خوب از من متاب/ بی‌‌خطا کشتن چه می‌‌بینی صواب

دلا چندم بریزی خون دیده شرم دار آخر/ تو نیز ای دیده خوابی کن مراد دل برآر آخر

اگر برخیزد از دستم که با دلدار بنشینم/ زجام وصل می نوشم ز باغ عیش گل چینم

از سر خود

هیچ فلک

زلزله را

تن خود

درنگ‌های میان هر پایه یا رکن، مرز پایه‌های آوایی را به ما نشان می‌دهند.

پیِ هم قرارگرفتن پایه‌های آوایی و درنگ‌ها، آهنگی را در خوانش بیت‌ها پدید می‌آورد.

وزن شعر در حقیقت حاصل چینش منظم پایه‌های آوایی یا ارکان عروضی است.

کلام منظوم یا شعر که آهنگین و موسیقایی است، پایه‌ها و پاره‌های آوایی موزون دارد.

چو حاکم به فرمان داور بُوَد / خدایش نگهبان و یاور بُوَد

تو گویی که ایام شادی و عشرت / به هم‌صحبتی عهد بستند و پیمان

شراب از دست خوبان سلسبیل است / و گر خود خون میِ‌خواران سَبیل است

مهرم ز حرمان شد فزون شوقی ز حسرت کم نشد / هر چند حسرت بیش شد شوق و محبت کم نشد