شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 9879

آمد بت میخانه تا خانه برد ما را/ بنمود بهار نو تا تازه کند ما را 

عشق که چادرکشان در پی آن سرخوشان/ ابر فلک بی نشان، نور دهد نار را 

افلاک از تو سرنگون، خاک از تو چون دریای خون/ ماهت نخوانم ای فزون، از ماه ها و سال ها

خورشید چون برآید هر ذره رو نماید/ نوری دگر بباید ذرات مختفی را 

باده‌خواران به نیم‌جو نخرند / این دو قرص درست گردون را

ای که به هنگام درد راحت جانی مرا / وی که به تلخی فقر گنج روانی مرا

یار مرا عارض و عذار نه این بود / باغ مرا نخل و برگ و بار نه این بود

گهی قماش درید و گهی به کوه دوید / گهی ز زهر چشید و گهی گزید جفا

اگر تو بشکنی دوستان سلام کنند/ که جور قاعده باشد که بر غلام کند ( مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن)

توبه کند مردم از گناه به شعبان/ در رمضان نیز چشم های تو مست است ( مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن)

گر بانگ برآِد که سری بر قدمی رخت / بسیار مگویید که بسیار نباشد(مفعئل مفاعیل مفاعیل مفاعی)

هر صبحدم نسیم گل از بوسان توست/ الحان بلبل از نفس دوستان توست( مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ فاعلن)