شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 12221

عشق چو باشد کم نشود جان / دور مبادا سایه جانان

پاک شو از خویش و همه خاک شو / تا که ز خاک تو بروید گیا

ناصح من کژ نهاد و برد ز راهم / شرط امینی و مستشار نه این بود

سرو اگر سرکشید در قد تو کی رسید / نرگس اگر چشم داشت هیچ ندید او تو را

مرا گویند بامش از چه سویست / از آن سویی که آوردند جان را (هزج مثمن محذوف)

پیش‌آ و عدم شو که عدم معدن جان است / امّا نه چنین جان که به‌جز غصه و غم نیست (رجز مثمن محذوف)

عجب ای ساقی جان مطرب ما را چه شدست / هله چون می‌نزند ره ره او را کی زدست (رمل مثمن محذوف)

تماشا مرو نک تماشا تویی / جهان و نهان و هویدا تویی (متقارب مثمن محذوف)

شربت لعل لبت بود شفای دل ما / هرگه از چشم خوشت خسته و بیمار شدیم

جز لقای روی جان‌افروز دوست / درد ما را نیست درمان ای طبیب

تا ز لذّات دو عالم نگذری مردانه‌وار / کی توان کی، از لقای دوست برخوردار شد

لقای یار که تسکین دوزخ دل ماست / حدیث باغ خلیل است و آتش نمرود

بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید                از یار آشنا سخن آشنا شنید  (مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن)

نفس برآمد و کام از تو برنمی‌آید          فغان که بخت من از خواب درنمی‌آید  (مفاعلن فعلاتن مفاعلن فع‌لن)

می‌وزد از چمن نسیم بهشت            هان بنوشید دم به دم می‌ ناب (مفتعلن مفتعلن فاعلن)

روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر      پیش شمع آتش پروانه به جان گو درگیر  (فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فع‌لن)