شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس نهم: موازنه و ترصیع | آزمون شماره 24174

آمد آمد نگار پوشیده/ صنم خوشعذار پوشیده

علم تو فضول جهل برده/ حلم تو غرور کفر داده

ز لقمه‌ای که بشد دیده تو را پرده/ مخور تو بیش که ضایع کنی سراپرده

دلم چو دیده و تو چون خیال در دیده / زهی مبارک و زیبا به فال در دیده

در بدایت بند و چاه بود؛ در نهایت تخت و گاه بود.

جان ما را صفای خود ده و چشم ما را ضیای خود ده.

در دل‌های ما جز تخم محبت مکار و ما را به ما وامگذار.

نیک بخت آن که خورد و کشت و بدبخت آن که مرد و هشت.

در اصطلاح ادبی، یکسانی کلمات مصراعی با مصراع دیگر یا جمله‌ای با جمله دیگر از نظر وزن و حروف پایانی.

دو مصراع یا دو جمله که میان واژه‌های آنها دو به دو از نظر «وزن» و «حرف پایانی» کاملاً یکسانی باشد.

اگر در یک جمله دو واژه هم‌آوا به کار رود اما معنای متفاوت داشته باشد، ترصیع نام دارد.

موازنه‌ای که همۀ سجع‌های آن متوازی باشد.

ای نوبهار! سرو نبیند همی تذرو / ای آفتاب! نور نیابد همی سها

خداوندی که رایش گوهر اقبال را شد کان / عدوبندی که راهش پیکر آمال را شد جان

ز دست چنگ‌نوازت شدم چو نالان عود / ز زلف مشک‌فشانت شدم چو سوزان عود

پای هر آزاده‌ای در ساحت گلشن نهد / دست هر دلداده‌ای در دامن دلبر نهد

تن بفرسود چند از این محنت / جان بپالود چند از این آزار

گوهر خود را هویدا کن، کمال این است و بس / خویش را در خویش پیدا کن، کمال این است و بس

داد من و بیداد تو آخر تا کی؟ / عذر من و آزار تو آخر تا چند؟

زندگی از گرمی ذکر است و بس / حرّیت از عفّت فکر است و بس