شرکت در آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هشتم - درس 1-آفرینش شگفت انگیز | آزمون شماره 835

شب سردی است ، و من افسرده. / راه دوری است، و پایی خسته. / تیرگی هست و چراغی مرده. / می کنم، تنها، از جاده عبور: / دور ماندند ز من آدم ها. / سایه ای از سر دیوار گذشت، / غمی افزود مرا بر غم ها.

هیچ چشمی، عاشقانه به زمین خیره نبود. / کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد. / هیچ کسی زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت. / من به اندازه ی یک ابر دلم می‌گیرد / وقتی از پنجره می‌بینم حوری / - دختر بالغ همسایه -  / پای کمیاب‌‌ترین نارون روی زمین / فقه می‌خواند.

در پس پرده ای از گرد و غبار / نقطه ای لرزد از دور سیاه: / چشم اگر پیش رود، می‌بیند / آدمی هست که می‌پوید راه. / تنش از خستگی افتاده ز کار / بر سر و رویش بنشسته غبار. / شده از تشنگی‌اش خشک گلو. / پای عریانش مجروح ز خار.

آدم این‌جا تنهاست / و در این تنهایی، سایه ی نارونی تا ابدیت جاری است. / به سراغ من اگر می‌آیید، / نرم و آهسته بیایید، مبادا که ترک بردارد / چینی نازک تنهایی من.

شخصی که در میان صحبت‌هایش تپق می‌زند، امّا بلافاصله آن را اصلاح می‌کند.

شخصی که ساعتی را با پارچه‌ای تمیز می‌کند، امّا زمان دقیقِ آن را نیز به خاطر می‌سپارد.

شخصی که خودروی تصادفی را به قیمت گزافی می‌خرد تا از قطعات آن استفاده کند.

شخصی که هر روز از خیابانی می‌گذرد و عنوان آن را بر تابلو می‌بیند، امّا نامش را نمی‌داند.

کوه‌ها

زمین

آسمان

شتر