شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 14559

عالم آرای عباسی از اسکندر بیگ ترکمان: تاریخ

مجالس‌المؤمنین از قاضی نوراللّه شوشتری: فقه

عین الحیات از علی بن حسین واعظ کاشفی: عرفان

تذکرهٔ شاه طهماسب از شاه طهماسب صفوی: تاریخ

وحشی بافقی

محتشم کاشانی

صائب تبریزی

کلیم کاشانی

زیرا حکومت صفوی به شعر مدحی و درباری و عاشقانه بهایی نمی‌داد و از طرف دیگر با آموزهای سنتی عرفانی نیز در تضاد بود.

زیرا شاعران بزرگی چون صائب هم از به کار بردن زبان قدیم پرهیز می‌کردند و به مضمون‌آفرینی جدید روی آوردند.

زیرا افراد کم اطلاع و عامی به شعر روی آوردند و آن را از استواری و سلامت پیشین خود دور ساختند.

به دلیل اقبال بیشتر مردم به اشعار دارای مضامین پند و اندرز 

زبان کوچه و بازار به شعر راه یافت و از این رهگذر روح تازه‌ای در زبان شعر دمیده شد.

دایره واژگان گسترش یافت و بسیاری از لغات ادبی قدیم از صحنه شعر رخت بربست.

لغات مربوط به مذاهب و آداب و رسوم هندوان در این دوره از حوزه شعر و ادب خارج شد.

در این سبک لغاتی چون نزاکت، قالی، شیشه، پل، بخیه، سفال و ... که تا این زمان کمتر در شعر راه داشت، رواج یافته بود.