شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17767

خون که گرفت گردنت را/ خاری که خلید دامنت را

آیینه ز روی راستگویی/ بنماید عیب تا بشویی

در نومیدی بسی امید است/ پایان شب سیه سپید است

تنها نه منم ستم کشیده/ کو دی ده که صد چو من ندیده

مدامم مست می دارد نسیم جعد گیسویت / خرابم می‌کند هر دم فریب چشم جادویت

سواد لوح بینش را عزیز از بهر آن دارم / که جان را نسخه ای باشد ز لوح خال هندویت

تو گر خواهی که جاویدان جهان یک سر بیارایی / صبا را گو که بردارد زمانی برقع از رویت

زهی همت که حافظ راست از دنیی و از عقبی / نیاید هیچ در چشمش به‌جز خاک سر کویت

وطن هر چند دلگیرست بر غربت شرف دارد         دلش سوراخ شد تا از وطن، گوهر برون آمد

هرکه را در خاک غربت پای در گل ماند ماند         گو دگر در خواب خوش‌ بینی دیار خویش را

بر طوطی جان، تلخی غربت ننماید       در خانه دل آینه‌سیمایی اگر هست

در غریبی قطره من آب گوهر می‌شود     آب دریایم که تلخی در وطن باشد مرا