شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 7655

در عصر مشروطه بیشترین رویکرد نویسندگان به رمان‌های تاریخی بود.

از میان رمان‌نویسان این دوره می‌توان به محمدباقرمیرزا خسروی و میرزاآقا تبریزی اشاره کرد. 

 ترجمۀ آثار اروپایی در ایران با تأسیس چاپ‌خانه در زمان فتحعلی‌شاه آغاز شد.

تحقیقات ادبی و تاریخی در محدودۀ تاریخی مشروطه به علت اشتغال اهل قلم به روزنامه‌نویسی و موضوعات دیگر، جاذبه‌ای نداشت

در دوره ناصرالدین شاه با رفت و آمد ایرانیان به اروپا، نمایشنامه‌نویسی در ایران رواج یافت. اولین کسی که در ایران به نوشتن نمایشنامه فارسی پرداخت، سه نمایشنامه کوتاه تألیف کرد.

از رمان‌نویسان این دوره می‌توان به میرزاآقا تبریزی با رمان «شمس و طغرا» و میرزا حسن‌خان بدیع با دو اثر «شمس‌الدین و قمر» و «داستان باستان» اشاره کرد.

در عصر مشروطه بیش‌ترین رویکرد نویسندگان به رمان‌های تاریخی بود که یکی از دلایل آن، وجود نوعی باستان‌گرایی و روحیه کاوشگرانه در شناخت هویت گذشته میان آن‌ها بود.

از عوامل مؤثر بر رشد آگاهی و تحوّل اندیشه ایرانیان در سال‌های قبل از مشروطه، فنّ ترجمه بود و ترجمه آثار اروپایی با ایجاد چاپخانه در زمان فتحعلی شاه آغاز شد.

زبان شعر

تخیّل شعری

موسیقی شعر

جهان‌بینی شاعران