شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 3072

بهشت کافر و زندان مؤمن / جهان است ای به دنیا گشته مفتون

چه مبارک سحری بود و چه فرخنده شبی / آن شب قدر که این تازه براتم دادند

من چون کنم که طور بد ناپسند من / گردد پسند خاطر مشکل‌پسند تو

جلوه‌ای کرد رخت، دید ملک، عشق نداشت / عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

بار فراق دوستان بس که نشسته بر دلم/ نیست میسرم دگر کز دل خود فرو هلم

در میکده رهبانم و در صومعه عابد/ گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

زاهدا می بنوش رندانه/ فاتّقوا اللّه یا اولی الالباب

زان گل بشکفتۀ سیراب مست/ یاد یار مهربان آید همی

کلّ یوم هو فی شان ز چه کردند بیان/ یعنی اوصاف کمال تو ندارد پایان

صائب این آن غزل حافظ شیرین سخن است/ مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

ای باغ کردی صبرها، در دی رسیدت ابرها/ الصبر مفتاح الفرج، ای صابران راستین

دل روشن که در چاه ریاضت افکنی، بینی/ به تخت مصر عزّت عاقبت چون ماه کنعانش

ز افتادگی است گر نشد آواز ما بلند/ کی از سپند سوخته گردد صدا بلند

گفت: آن یار کزو گشت سر دار بلند/ جرمش این بود که اسرار هویدا می‌کرد

گمان بد مبر بر کس، نکو بر/ حلیمی کن ز کمتر کس فرو بر

به رغبت بر همه‌کس، مهربان باش/ همه‌کس را چو خورشید جهان باش