شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9819

گفتم عشقت قرابت و خویش منست / غم نیست غم از دل بد اندیش منست

گفتا به کمان و تیر خود می‌نازی / گستاخ مینداز گرو پیش منست

ویرانه ز توست چون تو رفتی / معمور شود به عدل سلطان 

چو از دشت نزدیک شهر آمدند / کزان شهر جوینده بهر آمدند

سمند - بادپا -سنان - درع - دژ - باره

بادپا - سمند - سنان - درع - باره - دژ

سمند - بادپا - درع - سنان - دژ - باره

بادپا - سمند - درع - سنان - باره - دژ

کسی نیک بیند به هر دو سرای / که نیکی رساند به خلق خدای

چو صبرش نماند از ضعیفی و هوش / ز دیوار محرابش آمد به گوش

در نابسته احسان گشاده‌ست / به هر کس آن چه می‌بایست، داده‌ست

کمال عقل آن باشد در این راه / که گوید نیستم از هیچ ‌آ‌گاه

درخت و کاج، پرنده و تذرو، لباس و دراعه

افگار و خسته، جَیب و گریبان، چاق و سمین

شعر و غزل، جامه و معجر، رود و جیحون

گل و سمن، اسب و سمند، درخت و تاک

وادی پر از فرعونیان و قبطیان است / موسی جلودار است و نیل اندر میان است
 

(نیل اندر میان بودن: کنایه از سخت و پرخطر بودن راه)

جانان من برخیز و آهنگ سفر کن / گر تیغ بارد، گو ببارد، جان سپر کن
 

(تیغ باریدن: کنایه از نهایت شدت و سختی)

جانان من برخیز و بشنو بانگ چاووش / آنک امام ما علم بگرفته بر دوش
 

(علم بر دوش گرفتن: کنایه از تسلیم‌پذیر بودن)

دریادلان راه سفر در پیش دارند / پا در رکاب راهوار خویش دارند
 

(دریا دل: کنایه از شجاع و دلیر)