شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 12368

بر سر تربت ما چون گذری همّت خواه / که زیارتگه رندان جهان خواهد بود

نعیم هر دو جهان پیش عاشقان به ‌جویی / که این متاع قلیل است و آن عطای کثیر

به خدا که پرده از روی چو آتشت برافکن / که به اتّفاق بینی دلِ عالمی سپندت

اگر نزاری و زردی مرا ز عشق رسید / نه عاشق است درخت از چه گشت زرد و نزار

گل جامه چاک کرده و نرگس فتاده مست / وز عندلیب در چمن افتاده غلغله

آن را که می و مطرب دلکش باشد / در موسم گل چرا مشوش باشد

منم از خوردن غم‌های تو شاد / چو زنبور عسل از خوردن گل

نیستم بلبل که هر ساعت سرایم بر گلی / اهل توحیدم گلی دارم در این گلزار و بس

ابر چشمم چو شود سیل‌فشان از لاله / کوه در دوش کشد جامه بارانی را

چون تو در بستان برافکندی نقاب / لاله را دل بر گل و نسرین بسوخت

خواجه از شوق رخت بس که کند سیل‌فشانی / همه پیرامنش از خون جگر لاله دمیده است

بس که مرغ سحری در غم گلزار بسوخت / جگر لاله بر آن دلشده زار بسوخت

پر می‌زند از شوق لبش طوطی جانم / آری چه کنم چون شکرستان من آن‌جاست

جایی که عروسان چمن جلوه نمایند / گل را چه محل چون که گلستان من آن‌جاست

نافه را از کمند تو دل در گره / لعل را از عقیق تو خون در جگر

مرغان چمن باز چو من عاشق و مست‌اند / کان نرگس مست و گل خندان من آن‌جاست