شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20062

ای بسا آدم که ابلیسی کند / ای بسا شیطان که ادریسی کند

در نگر ای خسرو صاحب نظر / نیست هر سنگی که می‌تابد گهر 

هر هلاک امت پیشین که بود / زانکه چندل (سنگ) را گمان بردند عود

در قبای خسروی درویش زی / دیده بیدار و خدا اندیش زی 

در کنج خلوتی از برزن دو خروس بال و پر افراشته و گرد برانگیخته.  (ماضی نقلی)

خسرو موسیقی ایرانی، آواز را از مرحوم درویش خان آموخته بود. (ماضی التزامی)

در وقت ناایمنی از بیگانه، به مقدار ناایمنی خویش را از وی ایمن گردان.(نهی)

حرام از یک کف دست کاغذ و یک بند انگشت مداد که خسرو به مدرسه بیاورد.(ماضی ساده)

ای که گوییم شکیبا شو و در گوشه ‌نشین                     دل بباید که توان داد شکیبایی داد

زمانه گرچه ز من یافته است روزی داد                         چرا به من ندهد آن‌چه من بدو دادم

روز محشر داد بستاند خدا از قاتلانش                           تو بده داد و مباش از حبّ مقتولان جدا

گرچه خط داد سخن در مصحف روی تو داد                   نقطۀ خال تو را تفسیر نتوانست کرد

جناس _ شخصیت‌بخشی

حس‌آمیزی _ تکرار

نغمه‌ی حروف _ استعاره

تضاد _ تلمیح

جولقی: پشمینه‌پوش / قهر: غضب / زبون: دروغگو / منکر: زشت

حاذق: طمّاع / ندامت: پشیمانی / سفاهت: بی‌خردی / مخذول: خوار

ارتجالاً: بی‌درنگ / بدسگال: بداندیش / پلاس: جامه ارزشمند / مندرس: فرسوده

تقریر: بیان / تکیده: لاغر و باریک‌اندام /  الزام: ضرورت / عنود: ستیزه‌کار