شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 15407

چه قیامت است جانا که به عاشقان نمودی / دل و جان فدای رویت بنما عذار، ما را

چو در رویت بخندد گل، مشو در دامش ای بلبل/ که بر گل اعتمادی نیست گر حسن جهان دارد

بلاگردان جان و تن دعای مستمندان است/ که بیند خیر از آن خرمن که ننگ از خوشه‌چین دارد

غمزۀ شوخ تو خونم به خطا می‌ریزد/ فرصتش باد که خوش فکر صوابی دارد

الف ـ د

ب ـ ج

د ـ هـ

ج ـ الف

باد صبا دروغ‌زن است و تو راست‌گوی / آن‌جا به رغم باد صبا می‌فرستمت

دل بیمار شد از دست، رفیقان مددی! / تا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم

نرگس مست نوازشگر مردم‌دارش / خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد

مهمان‌سراست خانه دنیا که اندرو / یک روز، این بیاید و یک روز، آن رَوَد