شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 8: اختیارات شاعری 2 (وزنی) | آزمون شماره 11706

دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست / توان به دست تو دادن گرش نکو داری

بنوش می که سبک‌‌روحی و لطیف مدام / علی‌‌الخصوص در آن دم که سر گران داری

که را رسد که کند عیب دامن پاکت / که همچو قطره که بر برگ گل چکد، پاکی

ساقیا جام می‌‌ام ده که نگارندۀ غیب / نیست معلوم که در پردۀ اسرار چه کرد

دلق و سجادۀ حافظ ببرد باده فروش / گر شرابش ز کف ساقی مهوش باشد

غم دنییّ دنی چند خوری باده بخور / حیف باشد دل دانا که مشوش باشد

خط ساقی اگر این گونه زند نقش بر آب / ای بسا رخ که به خونابه منقش باشد

تا به غایت ره میخانه نمی دانستم / ورنه مستوری ما تا چه به غایت باشد

خانه‌ دیو است دل‌های همه / کم‌پذیر از دیو مردم دمدمه

ز مشرق سر کو آفتاب طلعت تو / اگر طلوع کند طالعم همایون است

خوش می‌دمد نشان جلال و جمال یار / خوش می‌کند حکایت عزّ و وقار دوست

بختِ خواب‌آلود ما بیدار خواهد شد مگر / زآنکه زد بر دیده آب از روی رخشان شما

دی بنواخت یار من بنده غم رسیده را / داد ز خویش چاشنی جان ستم چشیده را

غم به سراپرده شد آتش پرورده شد / گرفت در جان ما نوبت دیدار خاست

گر دل دهی ای پسر بدین پند / از پند پدر شوی برومند

آن‌جا که اوست کیست که پیغام من برد / یا عرضه دارد این سخنان مبتّرم

ابدال

بلند تلفظ کردن مصوت کوتاه

کوتاه تلفظ کردن مصوت بلند

آوردن فاعلاتن به جای فعلاتن