شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18487

زلف هندو صفتت لیلی و عقلم مجنون / لب جان‌بخشِ تو شیرین و دلم فرهادست

غم مخور سلمان به غم خوردن که چرخ از خوان خویش / هر همایی را که بینی استخوانی می‌دهد

اسرار عشقت از در گفت‌وشنید نیست / سری است بوالعجب که نه کس گفت و نه شنید

درگذشت از سر من آب ولی گر دهدم / آشنایی مددی دستی و پایی بزنم

یا به تشویش و غصه راضی باش                          یا جگربند پیش زاغ بنه

 مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا                               گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را

 اول اندیشه و آنگهی گفتار                                            پای بست آمده است و پس دیوار

 به بازوان توانا و قوّت سر دست                           خطاست، پنجه مسکین ناتوان بشکست

یکی خوب مایه است نیکی به جای          که سود است از وی به هر دو سرای

بد می‌کنی و نیک طمع می‌داری              نیکی نبود سزای بد کرداری

به نیکی گرای و میازار کس                    ره رستگاری همین است و بس

تو نیكی مي‌کن و در دجله انداز             که ایزد در بیابانت دهد باز