شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15996

مَلک آفرین‌گوی رزم شماست

کمان را به زه کرد زود اشکبوس

به فرهنگشان حرف تسلیم نیست

کف اندر دهانشان شده خون و خاک

سعدی که داد وصف همه نیکوان بداد / عاجز بماند در تو زبان فصاحتش

امید لذت و عیش از مدار چرخ مدار / که در دیار کرم نیست ز آدمی دیّار

هر که را در خاک غربت پای در گل ماند ماند / گو دگر در خواب خوش بینی دیار خویش را

صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست / عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد

ای جان جان‌ها روی تو, آشوب دل‌ها موی تو /  واندر خم گیسوی تو, پنهان هزاران صبحدم

 چنگ در زنجیر زلفش چون زدم دیوانه‌وار / زیر هر مویش دلی دیوانه در زنجیر بود

تا ببینی دل شوریده‌ی خلقی در بند / بگشا تابی از آن موی که من دانم و تو

 نه در زلف پریشانت من تنها گرفتارم / که دل در بند او دارد به هر مویی پریشانی

گفتا کدام مرغی کز این مقام خوانی                                     گفتم که خوش نوایی از باغ بینوایی

گفتا ز قید هستی رو مست شو که رستی                             گفتم به می‌پرستی جستم ز خود رهایی

 گفتم که لبت، گفت لبم آب حیات                                     گفتم دهنت، گفت زهی حب نبات

با خرد گفتم توانی گفت این اعجوبه چیست                        گفت پندارم که بحری پر ز مشک و شکر است