شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 23855

حکمت و دانش، اندیشه‌های دینی و مضامین بدبینانه در شعر نیمه دوم قرن ششم و اوایل قرن هفتم رواج یافت.

سخن شاعرانی چون ناصرخسرو، یادآور سروده‌های قرن پنجم و ششم بود.

تحولی که سنایی و سعدی در غزل ایجاد کردند، باعث ظهور شاعران بزرگی در این حوزه شد.

بسیاری از شعرای قرن پنجم و ششم، به دربارها و مدیحه‌سرایی روی آوردند.

ده آدمی بر سفره‌ای بخورند و دو سگ بر مرداری با هم به سر نبرند. حکما گفته‌اند: توانگری به قناعت به از توانگری به بضاعت. (پیام عبارت نفی حرص است.)

رحم آوردن بر بدان ستم است بر نیکان و عفو کردن از ظالمان جور است بر درویشان. (حذف فعل به قرینه)

رازی که نهان خواهی با کس در میان منه وگرچه دوست مخلص باشد که مر آن دوست را نیز دوستان مخلص باشد. (کاربرد تاریخی دستور)

بی‌هنران هنرمندان را نتوانند که بینند که سفله چون به هنر با کسی برنیاید، به خُبثش (پلیدی) در پوستین افتد. (استفاده از آرایه‌های کنایه و تضاد)

به صدق کوش که خورشید زاید از نفست / که از دروغ سیه‌روی گشت صبح نخست

شیر در بادیة عشق تو روباه شود / آه از این راه که در وی خطری نیست که نیست

هر باد که از سوی بخارا به من آید / با بوی گل و مشک و نسیم سمن آید

من همان‌دم که وضو ساختم از چشمة عشق / چار تکبیر زدم یک‌سره بر هرچه که هست