شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 11763

قیامت باشد آن روزی که بر سوی تو چون نرگس/ ز خواب خوش برانگیزند مست و سرگران ما را (وجه شبه)

مگس‌وار از سر خوان وصال خود مران ما را/ نه مهمان توام آخر بخوان روزی بخوان ما را (ادات تشبیه)

روشن است اینکه مرا، آینۀ عمر تویی/ در تو آهم نکند، هیچ اثر، آه چرا؟ (مشبّه)

دل در آن چاه زنخ مرد و به مویی کارش/ برنمی‌آوری ای یوسف از آن چاه چرا؟ (مشبّهٌ به)

بسوزم از غم و پروانه‌وار دم نزنم/ بسان شمع گَرَم جمله سر زبان گردد

از روی لاله‌گون تو در خون تپید رنگ/دیوانه‌وار پیرهن گل درید رنگ

گهی چون خرمن مشک است بر پیروزه‌گون مفرش/ گهی چون تودۀ ریگ است بر زنگارگون صحرا

زمین پیروزه‌گون گردد هوا بیجاده‌گون گردد/همه عالم نگون گردد، جهان آید به زیر اندر

در ره عشق که از سیل بلا نیست گذار / کرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش

جان شد سیاه چون دل شمع از تف جگر / پس هم‌چو شمع از مژه خوناب زرد خاست

حال من و تو از من و تو دور نیست زانک / تو آب زیر کاهی و من کاه زیر آب

من چون کبوتران به وفا طوق‌دار او / او کعبه من و حرم از من دریغ داشت

با‌برنامه به زبان عربی نوشته شده است.

ساخت دستوری جملات نثر در این دوره ضعیف است.

مدعیان عرفان اصالت خود را از دست دادند.

سرعت ورود لغات قبایل مختلف ترک و مغول در دوره تیمور بیشتر شد.