شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه

در کدام بیت هر سه آرایۀ «کنایه، استعاره و تشبیه» دیده می‌شود؟

تا مگر بر چون خودی در گفتگو غالب شوند / مطلب ارباب علم از قیل و قال این است و بس

تا به خود داری گمان علم و دانش، ناقصی / چون به نقص خود شدی قایل، کمال این است و بس

گوش سنگین، سنگ دندان سبک‌مغزان بود / هرزهگویان جهان را گوشمال این است و بس

باد در سر چون حباب ای قطره تا کی؟ خویش را / بشکن از خود؛ عین دریا کن؛ کمال این است و بس

کدام عبارت، کنایی نیست؟

پشت پا زدن به چیزی

در بیابان گام برداشتن

میان زمین و آسمان ماندن

چشم بسته غیب گفتن

آرایه‌های مقابل همه‌ی ابیات به استثنای بیت ............... ، تماماً درست است.

چـو خـامـه هـر که حدیث دل آورد به زبان طمـع مـدار کـه سر بر سر زبان نکند (کنایه، مجاز)

طالـب وصـل حـرم در شـب تاریک رحیل تکیه بر خار مغیلان چه کند گر نکند (تشبیه، مجاز)

هر که زین رهگذرش پای فرو رفت به گل میل آن سرو خرامان نکند چون نکند (استعاره، کنایه)

مـاه مـن مـشـک سـیه در دامن گِل می‌کند سـایـبـان آفـتاب از شاخ سنبل می‌کند (استعاره، کنایه)

در کدام گزینه، آرایه‌ی «کنایه» برجسته نیست؟

دی با تو چنان شدم به یک خاست و نشست/ کز من اثری نماند جز باد به دست

دل را چو لاله از می گلگون شکفته‌دار/ اکنون که لاله پرده برافکند و گل شکفت

ترسم از بوی دل سوخته ناخوش گردد/ می‌رسانی به وی ای باد صبا بوی مرا

چه گویم مرا با غم تو خوش است/ که جز غم ندارم ز تو یادگار

تعداد کنایه در کدام بیت متفاوت است؟

هر که چون صورت چین دیده به روی تو گشاد / چشم دیگر ز تماشای تو بر هم ننهاد

مگر آن لحظه رقیب تو ز من پوشد چشم / که رود خاک وجود من دلخسته به باد

چشم صیادت که آهو را نیاوردی به چشم / دام از بی‌حاصلی در هر گذر خواهد نهاد

گر حریفان تو ساقی به می از دست شدند / اهلی دل‌شده ناخورده می از پای افتاد

شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 16707