شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 27070

جمال یار ندارد نقاب و پرده ولی/ غبار ره بنشان تا نظر توانی کرد

گل مراد تو آنگه نقاب بگشاید/ که خدمتش چو نسیم سحر توانی کرد

به تنگ‌چشمی آن ترک لشکری نازم/ که حمله بر من درویش یک‌قبا آورد

رسیدن گل و نسرین به خیر و خوبی باد/ بنفشه شاد و کش آمد، سمن صفا آورد

غم زمانه به سختی گرفته دامانم/ ز بی‌وفایی این بخت سستپیمانم

کاین زمانه نگشت کس را دوست/ دهر کس را نگشت خویشاوند

ماندم اندر بلا و غم چندان/ که یکی موی من سیاه نماند

آگاه نیست آدمی از گشت آسمان/ شادان همینشیند و غافل همیرود

شعر،‌ در قالب قطعه سروده شده است.

شاعر، میان کلمات «مست، جرم، قاضی، والی و خمار» شبکة معنایی ایجاد کرده است.

شعر، انتقادی است نسبت به اوضاع نابه‌سامان اجتماع در عصر شاعر

شعر، ساده فهم بوده و جملات آن، کوتاه است.

هر که دست از جان بشوید، هر چه در دل دارد بگوید. (در جملۀ اول، کنایه وجود دارد.)

ترسیدم از بیم گزند خویش آهنگ هلاک من کنند، پس قول حکما را کار بستم. («آهنگ» در معنای «قصد» به کار رفته است.)

به خاطر داشتم که چون به درخت گل رسم دامنی پر کنم هدیه اصحاب را. (استفاده از آرایۀ تشبیه)

آزردن دوستان، جهل است وکفّارت یمین، سهل. (وجود آرایۀ جناس)