شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 21552

روح شادی و نشاط و خوش‌باشی، در شعر غلبه دارد ـ کمی لغات عربی و لغات بیگانه ـ استفاده از آرایه‌های ادبی، طبیعی و در حدّ اعتدال است.

 شعر واقع‌گراست و توصیفات عمدتاً طبیعی، ساده، محسوس و عینی است ـ‌کهنه و مهجور بودن بخشی از لغات در مقایسه با دوره‌های بعد ـ قالب عمده‌ی شعر این دوره قصیده است.

اشعار پندآموز و اندرزگونه‌ی این دوره، ساده است و جنبه‌ی عملی و دستوری دارد ـ سادگی زبان شعر ـ خوش‌آهنگ‌تر شدن اوزان شعری

روح حماسه بر ادبیّات این دوره،‌ حاکم است ـ تفاوت تلفّظ برخی از کلمات در مقایسه با زبان امروز ـ در توصیفات بیشتر از تشبیه (از نوع حسّی) بهره گرفته می‌شود.

سبک دورۀ سلجوقی را باید بینابین نام نهاد؛ زیرا ویژگی‌های سبک هندی نیز در آن به چشم می‌خورد.

سبک خراسانی بر حَسَب زمان به سه سبک فرعیِ سامانی، غزنوی و سلجوقی تقسیم می‌شود.

سبک خراسانی را به علت آنکه اوج آن در زمان سامانیان بوده است، »سبک سامانی» هم نامیده‌اند.

نخستین آثار نظم زبان فارسی بعد از اسلام، ابتدا در سیستان و سپس در خراسان بزرگ پدید آمد.

بدان زور و بازوی و آن کتف و یال / نداری کس از پهلوانان همال

سرم گشت سیر و دلم کرد بس / جز از پاک یزدان نترسم ز کس

یکی برز خورشید پیکر درفش / سرش ماه زرین غلافش بنفش

چشمت که فسون و رنگ می‌بارد از او / افسوس که تیر جنگ می‌بارد از او