شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 24702

دل در جهان مبند که این نونهال را (--U-U--UU-U-U-)

دانه چو طفلی است در آغوش خاک (-U---U---UU-)

ای چشم ز بی‌خوابی تا غم نخوری امشب (--UU-----UU---)

بباید زدن سنگ را بر سبوی (U--U--U--U-)

چون قلم از ما همین گفتار می‌ماند به جا

به طاعت قرب ایزد می‌توان یافت

با عقل گشتم هم‌سفر یک کوچه راه از بی‌کسی

تو در جنگ آیی روم من به صلح

تشنه را دل نخواهد آب زلال: تِش / نِ / را / دِل / نَ‌/ خا / هد / آ / بِ / زُ / لال

کریمان را به دست اندر درم نیست: کَ / ری / مان / را / بِ / دس / تَن / در / دِ / رَم / نیست

تمیز باید و تدبیر و عقل، آنگه مُلک: تَ‌ / میز / با / ید / وَ / تَد / بی / رُ / عقل / آن / گه / مُلک

تو را کِی میسّر شود این مقام: تُ / را / کی / مُ / یَ / سَر / شَ / وَد / این / مَ / قام

خُنُک آن زمانی که ساقی تو باشی / بریزی تو بر ما قدح‌های جانی

چه گویم چه دانم که این داستان / فزون است از حدّ و امکان ما

نجاتی است جان را ز غرقاب غم / چو کشتیّ نوحی به جیحون غم

چون از سر بگیرم بوَد سروَر او / چو من دل بجویم بوَد دلبر او