شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 9234

به علت نبود استادان بزرگ و از بین رفتن مراکز علمی، تحقیق و تتبع در بین علما و ادیبان تضعیف شد.

مدعیان عرفان اندک‌اندک اصالت خود را از دست دادند و به درسی کردن عرفان و شرح اصطلاحات و پیچیده کردن مفاهیم آن پرداختند.

ادیبان در کتاب‌های مصنوع و متکلف بیشتر به ظاهرسازی و تصنع پرداختند.

نثر ساده این دوره را نمی‌توان فصیح و بلیغ دانست.

نجم دایه، صاحب مرصادالعباد، اثر خویش را در تربیت نفس انسانی نوشت. نثر کتاب گاه مصنوع و گاهی دارای سجع و موازنه است.

دولتشاه سمرقندی، «تذکره دولتشاه» را به تشویق امیرعلیشیر نوایی در شرح احوال بیش از صد تن از شاعران ایرانی نگاشت.

ابن یمین، شاعر قرن هشتم، قدرت شاعری خود را در قطعات اخلاقی آشکار کرده است. وی تأکید بر قناعت‌پیشگی و بی‌اعتباری دنیا دارد.

عبید زاکانی، در «موش و گربه»، ناهنجاری‌های اجتماعی را به شیوه طنز و تمثیل بیان کرد و تلاش می‌کرد تزویر حاکمان را به تصویر کشد.

 هرچه ز نیک و بد است چون همه در دست اوست      بر من مسکین چرا خط خطا می‌کشد

از سر پرآرزو دل زردرویی می‌کشد             عاقل از بالای جاهل زردرویی می‌کشد

چو خورشید است پیدا راز عشق از سینة عاشق          نباشد نامة پیچیده صحرای قیامت را

رتبة آزادگی بنگر که نخل میوه‌دار      از حجاب سرو نتوانست سر بالا کند