شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 1042

بخندد همی باغ چون روی دلبر

به نازی که لیلی به محمل نشیند

به هر جا که ناخن زنی، خون برآید

مرا سربلندی ز سودای اوست

گر جان عاشق دم زند،آتش در این عالم زند/وین عالم بی اصل را چون ذره ها بر هم زند

سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا/وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند

جرمی ندارم بیش از این کز جان وفادارم تو را/ور قصد آزارم کنی هرگز نیازارم تو را

هین سخن تازه بگو تا دو جهان زنده شود/وارهد از حد جهان بی حد و اندازه شود

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید/ که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها

ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است/ به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را

قلم را آن زبان نبود که سرّ عشق گوید باز/ ورای حد تقریر است شرح آرزومندی

او می‌رود دامن‌کشان من زهر تنهایی چشان/ دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن

فعولن فعولن فعولن فعولن 

مفتعلن مفتعلن مفتعلن مفتعلن

مفاعلن مفاعلن مفاعلن مفاعلن

پردهگشای فلک پرده‌دار/ پردگی پردهشناسان کار

هست انعام تو در برج مروّت اختر/ هست اکرام تو در درج فتوّت گوهر

چو رفت از نظرم دیده دوزم باز/ چو گفت هر سخنم گفته گویم ساز

جان به چه دل راه در این بحر کرد/ دل به چه گستاخی از این چشمه خورد