شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20082

زینهار از تواضع دشمن مخور فریب/ بر شیشه، ظلم سنگ جز افتادگی مدان

تواضع گرچه محبوب است و فضل بیکران دارد/ نباید کرد بیش از حد که هیبت را زیان دارد

شبنم به آفتاب رسید از فروتنی/از عجز هیچ نقص به کامل نمی‌رسد

سیلاب نیستی را سر در وجود من ده  / کز خاکدان هستی، بر دل غبار دارم

نیک بنگر که کجا می‌بردت گیتی / چو همی‌تازی بر مرکب رهوارش

من آن رنگین نوا مرغم که در هر گلشنی باشم / ز دست یکدگر گل‌ها ربایند آشیانم را

آن‌که تن‌پوش بهارش از خز و سنجاب بود / گو زمستان باش تنها یک کفن پوشید و رفت

اهل دنیا چون مسافر خفت و خوابی دید و رفت / در مسافرخانه‌ی دنیا شبی خوابید و رفت

اگر عنقا ز بی‌برگی بمیرد / شکار از چنگ گنجشکان نگیرد

تا گل روی تو دیدم، همه گل‌ها خارند / تا تو را یار گرفتم، همه خلق اغیارند

چون شیر به خود سپه‌شکن باش / فرزند خصال خویشتن باش

ای مگس عرصه سیمرغ نه جولانگه توست / عِرض (= آبرو) خود می‌بری و زحمت ما می‌داری

تا خار غم عشقت آویخته در دامن / کوته‌نظری باشد رفتن به گلستان‌ها

زیر سر بالش دیباست تو را کی دانی / که من از خار و خس بادیه بستر کردم

می‌سوزم و می‌سازم از آن روی که چون عود / کار من دلسوخته از سوز به ساز است

بسوز ای دل که تا خامی نیاید بوی دل از تو / کجا دیدی که بی‌آتش کسی را بوی عود آید؟

این همه گفتیم لیک اندر بسیچ / بی‌عنایات خدا هیچیم هیچ

عنایتی که تو را بود اگر مبدّل شد / خلل‌پذیر نباشد ارادتی که مراست

کبوتری که دگر آشیان نخواهد دید / قضا همی بردش تا به سوی دانه و دام

چون ز میدان قضا تیر بلا گشت روان / جان سپر سازد مردانه و پنهان نشود