شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10963

بدو گفت آری گزارم پیام/بدین سان که گفتی و بردی تو نام

همه فخر و همه دولت برای شاه می‌زیبد/چرا در قید فخری تو چرا در بند عاری تو

آری لقبش بود سعادت‌بک عالم/زان پیش که اشخاص به القاب درآمد

مشو نومید از دشنام دلدار/که بعد رنج روضه روز عید است

سال دیگر را که می‌داند حساب؟ / یا کجا بود آن که با ما بود پار؟

گویی از صحبت ما نیک به تنگ آمده بود / بار بربست و به گردش نرسیدیم و برفت

نه آفتاب وجود ضعیف انسان را / که آفتاب فلک را ضرورت است زوال

بر سر آب روان زندگانی چون حباب / ساده‌لوحی بین که رنگ خانه می‌ریزیم ما

چو گریبان کوه و دامن دشت / از ترازوی صبح پر زر گشت 

من آن آفتابم که اینک ز راه / ز مغرب به مشرق کشیدن سپاه

چون شب از سرمة فلک پرورد / چشم ماه و ستاره شد روشن

خون جان ماست نی خون شفق / گر سوی مغرب پدیدار آمده است

بطان چون آن بدیدند به نزدیک لاک‌پشت رفتند و گفت: به وداع آمده‌ایم.

گاو گفت: شیر را آزمودم و اندازه زور و قوّت او معلوم کرد و رای و مکیدت او بدانست.

شکی در دل زاهد افتاد و خود را در آن متهم گردانید و گوسفند را بگذاشت و برفت و آن جماعت بگرفتند و ببرد.

ما تو را شناخته‌ایم و به حقیقت بدانسته‌ایم که در جفا صبور باشی و در نعمت شاکر.

آن را که پدر تجربت و فضل نیاموخت / زود است که از کار فلک تجربه گیرد

فضل پدر تو را ندهد نفعی / تو چون که گر خویش نمی‌خاری

تو نیکی بد نباشد نیز فرزند / بود تره به تخم خویش مانند

 خویشتن خویش را رونده گمان بر / هیچ نشسته نه، نیز خفته مبر ظن