شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17707

ز روی لطف و دلداری بیا سامان کارم کن / که خود را بی تو سامانی نمی بینم نمی بینم

من از خاک درت رفتم،متاعم را به غارت ده / گرانی بردم از کویت،رقیبان را بشارت ده

بازآی که بی روی تو ای شمع دل افروز / در بزم حریفان اثر نور و صفا نیست

چه باشد گر به سوی ما قدم را رنجه فرمایی / به امیدی که چون باد بهار از در برون آیی

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است                 چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

تا خار غم عشقت آویخته در دامن                         کوته‌نظری باشد رفتن به گلستان‌ها

ای باغ نیکویی، گل روی تو را چمن                         گل در چمن دریده ز شوق تو پیرهن

با روی تو فارغ ز گلستان بهشتیم                          با بوی تو مستغنی از انفاس بهاریم

 چون تو خورشیدی نتابیده است در ایوان حُسن / ذرّه‌ای چون من نرقصیده است در میدان عشق

 شب فراق که داند که تا سحر چند است / مگر کسی که به زندان عشق در بند است

 سوزن فکرت شکست رشته طاقت گسیخت / بس که ز نو دوختم چاک گریبان دل

آشفته سخن چو زلف جانان خوشتر / چون کار جهان بی‌سروسامان خوشتر

می با جوانان خوردنم باری تمنّا می‌کند             تا کودکان در پی فتند این پیر دردآشام را

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد          بسوختیم در این آرزوی خام و نشد

چندان کز این دو دیده من رفت روز و شب           هرگز نرفت خون شهیدان کربلا

بخت بازآید از آن در که یکی چون تو در‌آید        روی میمون تو دیدن در دولت بگشاید