شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوازدهم: جناس و انواع آن | آزمون شماره 127

با زمانی دیگر انداز ای که پندم میدهی / کاین زمانم گوش بر چنگ است و دل در چنگ نیست

خرم تن او که چون روانش / از تن برود، سخن روان است

گر آمدم به کوی تو چندان غریب نیست / چون من در آن دیار هزاران غریب هست

ای گدایان خرابات خدا یار شماست / چشم انعام مدارید ز انعامی چند

در پس خمره می‌نمود کمین / همچو دزدی که در بیابانا

 شبي روشنتر از سرچشمه نور / رخ شب در نقاب روز مستور

چو اوصافش تک و پویش کنم ساز / سخن در گوش تازد پیش از آواز

به يک عالم زمين داد و زمان داد / به ديگر يک بقای جاودان داد

پسر را نشاندند پیران ده / که مهرت بر او نیست مهرش بده 

ای گدایان خرابات خدا یار شماست / چشم انعام مدارید ز انعامی چند

نالم ز دل چو نای من اندر حصار نای / پستی گرفت همت من زین بلند جای

هیچ یادم نرود این معنی / که مرا مادر من نادان زاد

چوک ز شاخ درخت خویشتن آویخته / زاغ سیه پر و بال غالیه آمیخته

شادی مجلسیان در قدم و مقدم توست / جای غم باد مر آن دل که نخواهد شادت

گر خیال جان همی هستت به دل اینجا میا /  گر نثار جان و دل داری بیا و هم بیار

آیینه تقوا شد از سنگ شقاوت خرد / وز تاب و صفا افتاد آیین مسلمانی

ساقی به نور باده برافروز جام ما / مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

چشم از آن روز که بَرکردم و رویت دیدم / به همین دیده سر دیدن اقوامم نیست

چو شد روز رستم بپوشد گبر / نگهبان تن کرد بر گبر ببر

دل من همی با تو مهر آورد/ همی آب شرمم به چهر آورد