شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 14392

از هر کران بانگ رحیل آید به گوشم / بانگ از جرس برخاست وای من خموشم 

جانان من برخیز و آهنگ سفر کن / گر تیغ بارد ، گو ببارد ، جان سپر کن 

وادی‌ پر از فرعونیان و قبطیان است / موسی جلودار است و نیل اندر میان است

جانان من برخیز و بشنو بانگ چاووش / آنَک امام ما عَلم بگرفته بر دوش

نمی‌آید به چشم از پرتوی دل داغ‌های من / ستاره روز روشن چون شود از آسمان پیدا (کنایه _ استعاره‌ی مکنیه)

ای گل به نازکی بنشین بر سریر حسن / کز حسن طلعت تو جهان رنگ و بو گرفت (تشبیه _ تشخیص)

لعل حیات بخشت صدبار ریخت خونم / گویی به بخت من شد آب حیات قاتل (استعاره‌ی مصرحه _ کنایه)

دلم تا وا شود چین از جبین بگشا و ساغر کش / مرا امروز باغ دلگشا گردی چه خواهد شد (تشبیه بلیغ _ مجاز)