شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27772

چنان سدّی ز چین بسته است آن زلفین گیسویش / که یأجوج نگه را نیست ره در کشور رویش

ز دعوی پری زان تهی می‌روی / تهی آی تا پر ز معنا شوی

 چه خونبها به از این کشتگان کوی تو را / که بنگرند به محشر، دوباره روی تو را

 تا نقش خیال دوست با ماست / ما را همه عمر خود تماشاست

گوهر خود را هویدا کن کمال این است و بس / خویش را در خویش پیدا کن کمال این است و بس

کار همه محبان همچون زر است امشب / جان همه حسودان کور و کر است امشب

آن نفسی که با خودی یار چو خار آیدت / وان نفسی که بیخودی یار چه کار آیدت

قبله امروز چون شهنشه نیست / هر که آید به در بگو ره نیست

چون کسی کو از مرض گل داشت دوست / گر چه پندارد که آن خود قوت اوست

ور سؤالت را بسی فایدّه‌هاست / پس جهان بی‌فایده آخر چراست

کشت نو کارید بر کشت نخست / این دوم فانی است و آن اول درست

ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس / بوسه زن بر خاک آن وادیّ و مشکین کن نفس

مرا چون خلیل آتشی در دل است                    که پنداری این شعله بر من گل است

اجل ناگهان در کمینم کُشد                       همان به که آن نازنینم کشد

نه خود را به آتش به خود می‌زنم             که زنجیر شوق است در گردنم

گدایی که از پادشاه خواست دخت             قفا خورد و سودای بیهوده پخت