شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 15236

دوش گفتا ز تیرگی شب من / زلف حور است و رای اهریمن 

اگر عاقل بود داند که مجنون صبر نتواند / شتر جایی بخواباند که لیلی را بود منزل 

گل ز شبنم نتوانست عرق کردن خشک / بس که در کوی تو بازار تماشا گرم است

چو نامردم آواز مردم شنید / میان خطر جای بودن ندید 

دلها اگرچه صاف ولی از هراس سنگ / آیینه بود و میل تماشاشدن نداشت (یک)

بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک / بگفت آنگه که باشم خفته در خاک (دو)

از مکافات عمل غافل مشو / گندم از گندم بروید جو ز جو (یک)

قمری ریخته بالم به پناه که روم؟ / تا به کی سرکشی ای سرو خرامان از من؟ (یک)

زبان درکش ای مرد بسیار دان / که فردا قلم نیست بر بی زبان 

صدف‌وار گوهر شناسان راز / دهان جز به لؤلؤ نکردند باز 

فراوان سخن باشد آکنده گوش / نصیحت نگیرد مگر در خموش 

اگر پای در دامن آری چو کوه / سرت ز آسمان بگذرد در شکوه 

ترسم که اشک در غم ما پرده‌در شود / وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی / تو از این چه سود داری که نمی‌کنی مدارا

مراد دل ز تماشای باغ عالم چیست؟ / به دست مردم چشم از رخ تو گل چیدن

زبان خامه (قلم) ندارد سر بیان فراق / وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق

می‌جهد برق جمالی که دهد اجر فراق / کیست تا مژده به یعقوب و زلیخا ببرد (تشبیه _ تلمیح)

دردا که از آن آهوی مشکین سیه‌چشم / چون نافه بسی خون دلم در جگر افتاد (کنایه _ تشبیه)

با دوست باش گر همه آفاق دشمن‌اند / که او مرهم است گر دگران نیش می‌زنند (مجاز _ کنایه)

ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکند / چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم ‌مخور (تلمیح _ تضمین)