شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18568

کردم طلب و نیافتم اهل/ اکنون قدم از طلب کشیدم
 

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم/ موجیم که آسودگی ما عدم ماست
 

کی تواند زد قدم با کاروان/ ناتوانی کاندرین منزل بماند
 

راندیم ز دل هر چه نه با یاد خدا بود/ پس در کنف سایه وی جای گزیدیم

کوه پرآوا از دور کاملاً کفن‌پوش شده، امّا شعله نارنجی خورشید نوکش را آتش زده و از دور برق می‌زند.

دَم‌دمای غروب است، آسمان صاف و تمیز. درست مثل کاسه‌ای آبی‌رنگ که گربه هزاربار لیسیده باشد.

آهسته آهسته چشمان معصوم صبح باز می‌شود. بوی آسمان می‌آید، بوی خستگی یک پرنده می‌آید.

 شب به حیاط می‌خزد. همه ‌جا سیاه است. پول نقره‌ای ماه از لبه کوه در قلّک سیاه آسمان می‌افتد.

تر نگردد از زر قلبی که در کارش کنند / یوسف بی‌طالع ما گرگ باران‌دیده است

عاشق مفلس اگر قلب دلش کرد نثار / مکنش عیب که بر نقد روان قادر نیست

به زلف گوی که آیین دلبری بگذار / به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن

من قلب و لسانم به وفاداری و صحبت / واینان همه قلبند که پیش تو لسانند