شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 12927

مگر باد سحرگاهی هواداری کند ور نی / نسیم یوسف مصری که آرد پیر کنعان را؟

چمن پیرا اگر چشمش بر آن سرو دوان افتد / دگر بر چشمه ننشاند ز خجلت، سرو بستان را

همه نیکی‌ات باید آغاز کرد / چو با نیک‌نامان بُوی هم‌نورد

ابر چشمم چو شود سیل‌فشان از لاله / کوه در دوش کشد جامه‌ی بارانی را

میر سرو است و بخارا بوستان / سرو سوی بوستان آید همی

نور تویی سور تویی دولت منصور تویی / مرغ کُهِ طور تویی خسته به منقار مرا

سینه خواهم شرحه شرحه از فراق / تا بگویم شرح درد اشتیاق

ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت / و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت

لغات فارسی قدیم افزایش یافت. 

 استعمال «مر» در کنار مفعول جمله زیاد شد.

«اندر» به جای «در» جایگزین شد.

 «می» اندک اندک جای «همی» را می‌گیرد.