شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9485

گفتم عشقت قرابت و خویش منست / غم نیست غم از دل بد اندیش منست

گفتا به کمان و تیر خود می‌نازی / گستاخ مینداز گرو پیش منست

ویرانه ز توست چون تو رفتی / معمور شود به عدل سلطان 

چو از دشت نزدیک شهر آمدند / کزان شهر جوینده بهر آمدند

تنی چند از مشاهیر و معارف برخواستند و به حضرت غزنین آمدند و جامه ها بدریدند و سرها برهنه کردند و بنالیدند.

هر دو به افزونی غربت از دیگر خواص خدم، مرتبه تقدّم یافته و مشیر و محرم اسرار مملکت و پادشاه گشته.

امیر فرموده بود تا کوکبه ای ساخته بودند سخت عظیم و بسیار غلام بر در ایستاده و سوار وپیاده در سلاح غرق.

مگر از اقربای مأمون را بیماری افتاد که مأمون را به آن قریب دلبسته گی تمام بود. طبیب فرستاد تا معالجت او کند.

سیل است آب دیده و هر کس که بگذرد / گر خود دلش ز سنگ بود هم ز جا رود 
 

همه جمال تو بینم چو دیده باز کنم / همه تنم دل گردد که با تو راز کنم
 

قدر وقت ار نشناسد دل و کاری نکند / بس خجالت که از این حاصل اوقات بریم
 

هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود / وارهد از حد جهان ، بی حد و اندازه شود