شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس نهم: موازنه و ترصیع | آزمون شماره 27867

در این خنده یک عمر پژمردگی است/ در آن بسته یک جام دیوانگی است

چشم گریان را به توفان بلا خواهم سپرد/ نوک مژگان را به خوناب جگر خواهم گرفت

هر چه نقش نفس می‌بینم به دریا می‌دهم/ هر چه نقد عقل می‌یابم در آتش می‌برم

هست انعام تو در برج مروّت اختر/ هست اکرام تو در درج فتوّت گوهر

در اصطلاح ادبی، یکسانی کلمات مصراعی با مصراع دیگر یا جمله‌ای با جمله دیگر از نظر وزنی و حروف آخر.

دو بیت یا جمله که واژه‌های آنها از نظر «وزن» و «حرف پایانی» کاملاً یکسان باشند.

اگر در یک جمله دو واژه همآوا به کار رود اما معنای متفاوت داشته باشد، ترصیع نام دارد.

موازنه‌ای که همۀ سجع‌های آن متوازی باشد.

آتش از هیزم کند کم در طبیعت طُرفه نیست / آتشی کو هیزم افزاید همی این طُرفه‌تر

کز گران‌سنگی گنجور سپهر آمد کوه / وز سبکساری بازیچه باد‌ آمد خَس

غلام نرگس مَست تو تاجداران‌اند / خراب باده لعل تو هوشیاران‌اند

مرد باش و گرْم رو در راه مردان روز و شب / تیغ گیر و زخم زن دین از زبان ویران مکن

خط‌آوردی و ننوشتی برات مطلب ما را         به خود کردی دراز آخر زبان دود دل‌ها را

نتوان وصف تو گفتن، که تو در فهم نگنجی          نتوان شبه تو گفتن که تو در وهم نیایی

هم حرکاتش متناسب به هم               هم خطواتش متقارب به هم

تو را صبا و مرا آب دیده شد غمّاز         تو در آسایشی، تیمار بیماری چه می‌دانی؟