شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 12431

کوی نومیدی مرو امیدهاست / سوی تاریکی مرو خورشیدهاست

مرغ با پر می‌پرد تا آشیان / پرّ مردم همت است ای مردمان

به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل / و گر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم

حدّ خود بشناس و بر بالا مپر / تا نیفتی در نشیب شور و شر

سه ـ دو ـ دو

سه ـ یک ـ دو

دو ـ دو ـ یک

 دو ـ یک ـ یک

تا چند سرایی که چنین است و چنان است / آن را که به‌جز نام دگر هیچ ندانی

این گرد که بر دامنت از عجب نشسته / آید عجبم کز چه ز دامن نفشانی

آن را که به تقلید کسان زشت شماری / گر مصحف آرد ز خداوند نخوانی

چون خود همه عیبی چه کنی عیب کسان فاش؟ / بر غیر چه خندی چو تو خود بدتر از آنی؟

گلیم خویشتن را هر کس از آب / تواند برکشید ای دوست مشتاب

گفت آن گلیم خویش به‌درمی‌برد ز آب / وین جهد می‌کند که بگیرد غریق را

حافظ نه حدّ ماست چنین لاف‌ها زدن / پای از گلیم خویش چرا بیشتر کنیم؟

دونان چو گلیم خویش بیرون بردند / گویند چه غم گر همه عالم مردند