شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس چهارم : سبک شناسی قرن های 7 و 8 و 9 (سبک عراقی) | آزمون شماره 13453

کجا شدند بزرگان نامور امروز / نشانشان به جهان در، نه نام نی اثر است

 بنشین بر آستان رضا چون به هیچ باب / ما را درون پردۀ تقدیر بار نیست

قامتش خواهم که باشد سال و مه در چشم من / زانکه نیکوتر بود سرو سهی در جویبار

ز رهم میفکن ای شیخ به دانه‌های تسبیح / که چو مرغ زیرک افتد نفتد به هیچ دامی

عرضه کردم دو جهان بر دل کارافتاده / به جز از عشق تو باقی همه فانی دانست (فراق، سبک عراقی)

آن رخ چون گل بشکفته و بالای چو سرو / خواجه دیده است همانا که رهش بر دَرِ اوست (زمینی بودن معشوق، سبک خراسانی)

گل همی گل گردد و سنگ سیه، یاقوت سرخ / زین بهار سبزپوش تازه روی آبدار (واقع‌گرایی، سبک خراسانی)

سر عاشق که نه خاکِ درِ معشوق بُوَد/ کِی خلاصش بود از محنت سرگردانی؟ (عشق‌گرایی، سبک عراقی)

روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد / زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما

 آن زمان مهر تو می‌جست که پیمان می‌بست / جان من با گره زلف تو در عهد الست

 مست بگذشتی و از خلوتیان ملکوت / به تماشای تو آشوب قیامت برخاست

بر ماه تو را دو گل سیراب شکفته است / در هر دلی از دیدن آن دو گل خاری است