شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 20050

اندر این نامه چیزهاست که به گفتار مر خواننده را بزرگ آید.

اکنون تو کی فرزند منی اندر خواستی از من کتابی به باب پجشکی.

این نوشته رامش جهان است و اندوهگسار اندوهگنان است و چاره‌ی درماندگان است.

به عبارت روح‌افزای مجلس سامی، تقریر آن‌چه از آن مقصود است، تقدیم افتاد.

خیمه‌ی مسلمانی ملک است و ستون پادشاه و طناب و میخ‌ها رعیّت. (حذف فعل به قرینه)

اگر تو شاعر باشی جهد کن تا سخن تو سهل ممتنع باشد. (استعمال بیش‌تر لغات عربی)

ذوالنون گوید وقتی اندر کشتی بودم گوهری بدزدید، کسی را تهمت کردند. (اطناب)

بوسهل مردی فاضل بود امّا شرارتی در طبع وی موکّد شده و لاتبدیل لخلق الله. (استشهاد به آیه‌ی قرآن)

ابلیس گفت که از بهر شما همی‌گریم. گفت: چرا؟ گفت: از بهر آن‌که خدای تعالی مر شما را گفت که از آن درخت مخورید که شما را از بهشت بیرون خواهد کرد و من آمده‌ام تا شما را بگویم.

پس منافع خویش را نعمت و کامرانی دان و مردمی از مردمان بازمگیر که صاحب شریعت صلوات‌الله‌علیه گفته است: «خیر الناس من ینفع النّاس».

و در حلم و منزلت به منزلتی بود، چنان‌که یک سال به غزنین آمد، از فرّاشان تقصیرها پیدا کرد و گناهان نادر گذاشتی. امیر، حاجب سرای را گفت: «این فرّاشان را بیست چوب باید زد.»

و مشایخ این قصّه اندر شأن وی مختلف‌اند: به نزدیک گروهی مردود است و به نزدیک گروهی مقبول. و باز گروهی دیگر به سحر و اسباب آن وی را منسوب کرده‌اند.

استفاده از دو نشانه برای یک متمم.

استفاده از تشبیه حسی در توصیف اسب رستم.

استفاده از قافیه «گبر» و «ببر» که دارای جناس است.

استفاده از قالب مثنوی برای توصیف میدان نبرد.