شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20273

گیسوی تو گر سر کشد او را چه توان گفت؟ / با هندوی کژطبع محاکا نتوان کرد

برو ای شب ز پیش من مپیچان زلف و گیسو را / که جز آن جعد و گیسو را نمی‌دانم، نمی‌دانم

با تو ام گرچه به گیسوی تو دستم نرسد / با تو هرچند که بی‌دسترسی نتوان بود

ای پری‌ تنها دل فخری نه در گیسوی توست / منزل صد دل شمر هر تار موی خویش را

هنگامِ آن‌که خلعه دهد باغ را بهار / آن گنجِ زرفشانِ خزان اختیار کرد             «اختیار کرد» در مصراع دوم

بر اسبِ بخت کرد سوارم به تازگی / تا خلعتم ممزّج اسب و سوار کرد             «کرد» در مصراع اوّل

هر دم به آبِ شُکر وضو تازه می‌کنم / تا فرض شکرِ او بتوانم گزار کرد             «کرد» در مصراع دوم

چون چرخ در رکوع و چو مهتاب در سجود / بردم نماز آن‌که مرا زیر بار کرد       «نماز بردم» در مصراع دوم

سبزی دمید و خشک شد و گل شکفت و ریخت             بلبل ضرورت است که نوبت دهد به زاغ

به یک خزان مکن از حُسن خویش قطع امید                که گلستان تو را نوبهار بسیار است

باغی است تازه باغ عِذارش که بی‌گزاف                        صد فصل در میان خزان و بهار اوست

در بهار از من مرنج ای باغبان گاهی                            اگر یاد از بی برگی فصل خزان آرم تو را