شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16333

الف – د – ج – ب

د – الف – ب - ج

ب – ج – الف - د

ج – ب – د – الف

آن بلبلم که چون کشم از دل صفیر گرم / بوی محبّت از نفسم می‌توان شنید

من آن مرغ سخن‌دانم که در خاکم رود صورت / هنوز آواز می‌آید به معنی از گلستانم

چنان گرم از بساط خاک بگذر / که شمع مردم آینده باشی

تشنه دیدار ساقی، رونق مستی شکست / هیچ کس بویی ز می در شیشه و ساغر ندید

تا توانی از نیکی کردن میاسا و خود را به نیکوکاری به مردم نمای.

هرکه داد از خویشتن بدهد، از داور مستغنی باشد.

بدان کوش که به هر محالی از حال و نهاد خویش بنگردی.

به هر نیک و بد، زود شادان و زود اندوهگین مشو.

شد ز بی‌حاصلیم قامت چون تیر، کمان                                                                              شاخ هر چند خم از پر ثمری می‌گردد

به داغ بی‌ثمری هم‌چو لاله سوخته‌ایم                                                                                         سپند سبز شود از بهار حاصل ما

چون سرو نیست بی‌ثمری بار خاطرم                                                                                      کج می‌کنم نگه به درختان میوه‌دار

خجلت بی‌ثمری عیش مرا دارد تلخ                                                                                             نخل بی‌بار مرا زود بریدن به بود

آب چشمم راز دل، یک یک، به مردم، باز گفت / عاشقی و مستی و دیوانگی، نتوان نهفت

سلمان ز شوق او اگرت جان بشد چه شد / سودای او نرفت ز جان و ز تن برفت

بر دل من تا خیال آن پری‌پیکر، گذشت / کافرم گر در خیالم، صورتی دیگر گذشت

چه نزدیک است جان تو به جانم / که هر چیزی که اندیشی بدانم