شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 13076

جهان بر آب نهاده است و زندگی بر باد/ غلام همّت آنم که دل بر او ننهاد

تو آن زمان ز پی مهر من دریغ آری/ که بی‌ثباتی حسن خودت یقین گردد

اهل دنیا را بود دنیا خدا/ گر تو مردی، شو از این دنیا جدا

ثبات دهر چه جویی ز گلرخان، اهلی/ برو که نوگل این باغ را ثبات کم است

هنرمندان، قرآن کریم و شاهنامه فردوسی را به خط خوش نگاشتند و با تصویری زیبا آراستند.

زبان شعر جز در سروده‌های شاعران شاخص مانند خواجو و حافظ، به سستی گرایید.

عراق عجم و مهمتر از آن شهر شیراز همچنان در حکم مرکز ادبی این عصر به شمار می‌رفت.

قلمرو بالندگی زبان و فرهنگ فارسی نیز عرصه وسیعی یافت، به طوری که از شبه قاره تا آسیای صغیر، بسیاری به این زبان سخن می‌گفتند.

کتاب‌های تحقیقی این دوره عمدتاً سطحی بود.

تاریخ‌نویسی ادامه یافت.

ادبیات رونقی تازه و بنیادی گرفت.

در زمان بایسنقر میرزا، قرآن کریم و شاهنامه به خط خوش نگاشته شد.