شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 19674

برنجید پس هرکسی نان خویش / بورزید و بشناخت سامان خویش

چو ابری که بارانش مرجان بود / چه مرجان که آرایش جان بود

چون آن نامه‌ی شاه یک‌سر بخواند / دو دیده به خون دل اندر نشاند

گر این رازها آشکارا کنی / ز خاک سیه مشک سارا کنی

تا چند زند نرگس مستت تیرم / فرصت ندهد دست که دستت گیرم

هر تیر ستم که از کمان جست / اول دل من به امتحان خست

شد پشیمان خواجه از گفت خبر / گفت: رفتم در هلاک جانور

سرما که به دی مه‌اَت عنا آرد بار / نوری شمر ار خود از هوا بارد نار

گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم / ز جام وصل مِی ‌نوشم ز باغ عیش گل چینم

آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند / بر جای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند

تا گواهی بدهم و بیرون شوم / سیرم از هستی در آن هامون شوم

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد / دوستی کِی آخر آمد دوستداران را چه شد