شرکت در آزمون آنلاین دین و زندگی 1 (رشته انسانی) - درس دهم : اعتماد بر او | آزمون شماره 11105

«و شاورهم في الامر فاذا عزمت فتوكّل علي الله»

«قل حسبي الله»

«ان ارادني الله بضرّ هل هنّ كاشفات ضرّه …»

«و توکّل علی الحیّ الّذی لایموت»

انسان با به‌کارگیری فکر و اندیشه و مشورت با دیگران بهترین راه ممکن را انتخاب کند _ اهل همت، تعقل و پشتکار باشد.

 انسان با به‌کارگیری فکر و اندیشه و مشورت با دیگران بهترین راه ممکن را انتخاب کند _ بداند ابزار و اسباب، بنا بر عدالت الهی قرار داده شده است.

 انسان نه در قلب خود، بلکه در زبان خود بر خدا توکل کند _ اهل همت، تعقل و پشتکار باشد.

 انسان نه در قلب خود، بلکه در زبان خود بر خدا توکل کند _ بداند ابزار و اسباب، بنا بر عدالت الهی قرار داده شده است.

ابزار و اسباب بنابر توکل فرد قرار داده شده و بی‌توجهی به آن، بی‌توجهی به علم الهی است.

توکل در جایی درست است که انسان مسئولیت و مصلحت خود را بشناسد و به آن عمل کند.

توکل‌کننده‌ای که اهل معرفت باشد، برای راهیابی به نیازهایش، از ابزار و اسباب بهره می‌جوید.

انسان باید در قلب خود بر خدا توکل کند و از ابتدا همة کارها را به خداوند حکیم و قادر بسپارد.

سررشتة کارها را به خدا می‌سپارند _ به آرمان‌های بزرگ می‌اندیشند.

سررشتة کارها را به خدا می‌سپارند _ به درگاه خداوند پناه می‌برند.

یاد خدا آن‌ها را آرام می‌کند _ به آرمان‌های بزرگ می‌اندیشند.

یاد خدا آن‌ها را آرام می‌کند _ به درگاه خداوند پناه می‌برند.

«قل افرایتم ما تدعون من الله»

«ان ارادنی الله بضرّ هل هن کاشفات ضّره»

«قل حسبی الله علیه یتوکّل المتوکّلون»

«من یتوکّل علی الله فهو حسبه»